ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 31 ΙΟΥΛΙΟΣ

ΜΠΡΕΧΤ: Το θάρρος να γράψει κανείς την αλήθεια

Φαίνεται αυτονόητο πως αυτός που γράφει πρέπει να γράφει την αλήθεια, με την έννοια δηλαδή πως δεν πρέπει να την καταπνίγει ή να την αποσιωπά και πως δεν πρέπει να γράφει τίποτα που δεν είναι αληθινό. ∆εν πρέπει να σκύβει στους ισχυρούς, δεν πρέπει να εξαπατά τους αδύναμους. Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να μη σκύβεις στους ισχυρούς, και είναι πολύ κερδοφόρο να εξαπατάς τους αδύναμους. Το να μην αρέσεις στους πλούσιους σημαίνει να παραιτείσαι απ’ τον πλούτο. Το να παραιτείσαι από την πληρωμή για καμωμένη δουλειά πάει να πει, σε ορισμένες συνθήκες, να θυσιάζεις τη δουλειά, και το ν’ αποδιώχνεις τη φήμη ανάμεσα στους ισχυρούς σημαίνει συχνά ν’ αποδιώχνεις κάθε φήμη. Όλα αυτά απαιτούν θάρρος. Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό και το σπίτι του εργαζόμενου, μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά ότι το βασικό είναι το πνεύμα της θυσίας. Όταν φορτώνουν τους αγρότες με τιμές, χρειάζεται θάρρος να μιλάς για μηχανήματα και φτηνές ζωοτροφές που θα ευκόλυναν την τιμημένη δουλειά. Όταν απ’ όλους τους ραδιοσταθμούς ουρλιάζουν πως ο άνθρωπος χωρίς γνώση και μάθηση είναι καλύτερος από το μορφωμένο, θέλει τότε θάρρος να ρωτήσεις: καλύτερος για ποιόν; Όταν γίνεται λόγος για τέλειες και ατελείς φυλές, χρειάζεται θάρρος να ρωτήσεις αν ή πείνα κι η αμάθεια κι ο πόλεμος δεν φέρνουν βαριές παραμορφώσεις. Και ξανά, θέλει θάρρος να πει κανείς την αλήθεια για τον εαυτό του, το νικημένο. Πολλοί καταδιωγμένοι χάνουν την ικανότητα να βλέπουν τα λάθη τους. Η καταδίωξη τους φαίνεται η πιο μεγάλη αδικία. Αφού οι διώχτες που τους καταδιώκουν είναι οι κακοί· εκείνοι, οι καλοί, διώκονται για την αρετή τους. Αυτή όμως ή αρετή χτυπήθηκε, νικήθηκε κι εμποδίστηκε. Ήταν άρα μια αδύναμη αρετή, μια κακή, ανεπίτρεπτη, απαράδεχτη αρετή. Γιατί δε μπορεί ποτέ να παραδεχτούμε στην αρετή την αδυναμία της, όπως στη βροχή την υγράδα της. Το να πεις πως οι καλοί δεν νικήθηκαν γιατί ήταν καλοί παρά γ ι α τ ί ή τ α ν α ν ή μ π ο ρ ο ι , α υ τ ό χ ρ ε ι ά ζ ε τ α ι θ ά ρ ρ ο ς . Φυσικά η αλήθεια πρέπει να γράφεται μέσα στον αγώνα με ψευτιά, και δεν πρέπει να ‘ναι κάτι το γενικό, το απρόσιτο και πολυσήμαντο. Γιατί απ’ αυτήν ακριβώς τη γενική, απρόσιτη στόφα, είναι καμωμένη η ψευτιά. Όταν λένε για κάποιον πως είπε την αλήθεια, πάει να πει πως μερικοί ή πολλοί ή κάποιος είπαν κάτι άλλο, κάποιο ψέμα ή κάποια γενικότητα. Α υ τ ό ς όμως είπε την αλήθεια, κάτι το πραχτικό. το πραγματικό, το αναντίρρητο, αυτό ακριβώς που έπρεπε να πει.

∆ε χρειάζεται πολύ θάρρος για να παραπονεθεί κανείς για την κακία του κόσμου γενικά και για το θρίαμβο της ωμότητας και για ν’ απειλεί με το θρίαμβο του πνεύματος από ένα μέρος του κόσμου όπου του επιτρέπουν ακόμα να το κάνει αυτό. Ορθώνονται τότε πολλοί σα να ‘ταν κανόνια στραμμένα ενάντια τους, ενώ τους κοιτάζουν μονάχα. μονόκλ. Ξεφωνίζουν τις γενικές τους απαιτήσεις σ’ ένα κόσμο που αγαπά τους ακίνδυνους ανθρώπους. Απαιτούν μια καθολική δικαιοσύνη για την οποία δε δούλεψαν ούτε στο ελάχιστο και μια γενική ελευθερία. Απαιτούν ένα κομμάτι απ’ τη λεία που έχει τάχα κιόλας μοιραστεί από καιρό μαζί τους. Αλήθεια νομίζουν πως είναι μονάχα αυτό που ακούγεται όμορφα. Κι όταν ή αλήθεια είναι κάτι με αριθμούς, κάτι το ξερό και χειροπιαστό, κάτι που για να το ‘βρεις θέλει κόπο και μελέτη, αυτά για κείνους δεν είναι αλήθεια, δεν τους εκστασιάζει. Αυτοί έχουν το εξωτερικό παρουσιαστικό μονάχα των ανθρώπων που λένε την αλήθεια. Το τραγικό μ’ αυτούς είναι: ∆ ε ν ξ έ ρ ο υ ν π ο ι α ε ί ν α ι ή α λ ή θ ε ι α .

ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 31 ΙΟΥΛΙΟΣ

MΠΡΕΧΤ: Το θάρρος να γράψει κανείς την αλήθεια.

Φαίνεται αυτονόητο πως αυτός που γράφει πρέπει να γράφει την αλήθεια, με την έννοια δηλαδή πως δεν πρέπει να την καταπνίγει ή να την αποσιωπά και πως δεν πρέπει να γράφει τίποτα που δεν είναι αληθινό. ∆εν πρέπει να σκύβει στους ισχυρούς, δεν πρέπει να εξαπατά τους αδύναμους. Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να μη σκύβεις στους ισχυρούς, και είναι πολύ κερδοφόρο να εξαπατάς τους αδύναμους. Το να μην αρέσεις στους πλούσιους σημαίνει να παραιτείσαι απ’ τον πλούτο. Το να παραιτείσαι από την πληρωμή για καμωμένη δουλειά πάει να πει, σε ορισμένες συνθήκες, να θυσιάζεις τη δουλειά, και το ν’ αποδιώχνεις τη φήμη ανάμεσα στους ισχυρούς σημαίνει συχνά ν’ αποδιώχνεις κάθε φήμη. Όλα αυτά απαιτούν θάρρος. Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό και το σπίτι του εργαζόμενου, μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά ότι το βασικό είναι το πνεύμα της θυσίας. Όταν φορτώνουν τους αγρότες με τιμές, χρειάζεται θάρρος να μιλάς για μηχανήματα και φτηνές ζωοτροφές που θα ευκόλυναν την τιμημένη δουλειά. Όταν απ’ όλους τους ραδιοσταθμούς ουρλιάζουν πως ο άνθρωπος χωρίς γνώση και μάθηση είναι καλύτερος από το μορφωμένο, θέλει τότε θάρρος να ρωτήσεις: καλύτερος για ποιόν; Όταν γίνεται λόγος για τέλειες και ατελείς φυλές, χρειάζεται θάρρος να ρωτήσεις αν ή πείνα κι η αμάθεια κι ο πόλεμος δεν φέρνουν βαριές παραμορφώσεις. Και ξανά, θέλει θάρρος να πει κανείς την αλήθεια για τον εαυτό του, το νικημένο. Πολλοί καταδιωγμένοι χάνουν την ικανότητα να βλέπουν τα λάθη τους. Η καταδίωξη τους φαίνεται η πιο μεγάλη αδικία. Αφού οι διώχτες που τους καταδιώκουν είναι οι κακοί· εκείνοι, οι καλοί, διώκονται για την αρετή τους. Αυτή όμως ή αρετή χτυπήθηκε, νικήθηκε κι εμποδίστηκε. Ήταν άρα μια αδύναμη αρετή, μια κακή, ανεπίτρεπτη, απαράδεχτη αρετή. Γιατί δε μπορεί ποτέ να παραδεχτούμε στην αρετή την αδυναμία της, όπως στη βροχή την υγράδα της. Το να πεις πως οι καλοί δεν νικήθηκαν γιατί ήταν καλοί παρά γ ι α τ ί ή τ α ν α ν ή μ π ο ρ ο ι , α υ τ ό χ ρ ε ι ά ζ ε τ α ι θ ά ρ ρ ο ς . Φυσικά η αλήθεια πρέπει να γράφεται μέσα στον αγώνα με ψευτιά, και δεν πρέπει να ‘ναι κάτι το γενικό, το απρόσιτο και πολυσήμαντο. Γιατί απ’ αυτήν ακριβώς τη γενική, απρόσιτη στόφα, είναι καμωμένη η ψευτιά. Όταν λένε για κάποιον πως είπε την αλήθεια, πάει να πει πως μερικοί ή πολλοί ή κάποιος είπαν κάτι άλλο, κάποιο ψέμα ή κάποια γενικότητα. Α υ τ ό ς όμως είπε την αλήθεια, κάτι το πραχτικό. το πραγματικό, το αναντίρρητο, αυτό ακριβώς που έπρεπε να πει.

∆ε χρειάζεται πολύ θάρρος για να παραπονεθεί κανείς για την κακία του κόσμου γενικά και για το θρίαμβο της ωμότητας και για ν’ απειλεί με το θρίαμβο του πνεύματος από ένα μέρος του κόσμου όπου του επιτρέπουν ακόμα να το κάνει αυτό. Ορθώνονται τότε πολλοί σα να ‘ταν κανόνια στραμμένα ενάντια τους, ενώ τους κοιτάζουν μονάχα. μονόκλ. Ξεφωνίζουν τις γενικές τους απαιτήσεις σ’ ένα κόσμο που αγαπά τους ακίνδυνους ανθρώπους. Απαιτούν μια καθολική δικαιοσύνη για την οποία δε δούλεψαν ούτε στο ελάχιστο και μια γενική ελευθερία. Απαιτούν ένα κομμάτι απ’ τη λεία που έχει τάχα κιόλας μοιραστεί από καιρό μαζί τους. Αλήθεια νομίζουν πως είναι μονάχα αυτό που ακούγεται όμορφα. Κι όταν ή αλήθεια είναι κάτι με αριθμούς, κάτι το ξερό και χειροπιαστό, κάτι που για να το ‘βρεις θέλει κόπο και μελέτη, αυτά για κείνους δεν είναι αλήθεια, δεν τους εκστασιάζει. Αυτοί έχουν το εξωτερικό παρουσιαστικό μονάχα των ανθρώπων που λένε την αλήθεια. Το τραγικό μ’ αυτούς είναι: ∆ ε ν ξ έ ρ ο υ ν π ο ι α ε ί ν α ι ή α λ ή θ ε ι α .

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΦΥΛΛΟ 30

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΤΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Το σύνθημα στον τοίχο που είναι στη διπλανή φωτογραφία ίσως κάποιοι άλλοι, «ακηδεμόνευτοι» δημοσιολόγοι να το θεωρούν εικόνα ντροπής!

Έτσι τουλάχιστον έγραψαν για μερικές αφίσες που το ΠΑΜΕ είχε κολλήσει στο ίδιο ακριβώς σημείο της πόλης. Εκτός και αν το σύνθημα αυτό ,που βάφτηκε μετά από ημέρες από συνεργείο του Δήμου δεν το είδαν και έτσι τη γλύτωσε (το σύνθημα) από το χαρακτηρισμό.

Βεβαίως εδώ δεν πρόκειται να μιλήσουμε γι αυτό, αλλά για την ουσία που το σύνθημα εκπροσωπεί. Λέξεις όπως ακηδεμόνευτος , αυτοοργάνωση, γενικώς αλληλεγγύη ήταν τις ημέρες εκείνες που γίνονταν οι διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Αλέξανδρου οι αγαπημένες λέξεις συγκροτημάτων του τύπου, που με ένα αριστοτεχνικό τρόπο κατεύθυναν σε μεγάλο βαθμό τις κινητοποιήσεις.

Έτσι διαβάζαμε στην Ελευθεροτυπία για παράδειγμα πως διοργανώνεται συναυλία στα προπύλαια την τάδε ώρα και μέρα από ένα συντονιστικό τάχα που κανείς δε γνώριζε πού συνεδριάζει πώς δημιουργήθηκε και από ποιούς φορείς Και αυτό πασαριζόταν ως ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΣ χωρίς ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑΣ…

ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετο;

Η ιστορία αυτή, το γεγονός δηλαδή ότι κάποιοι θέλουν τάχα τον αγώνα ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟ είναι από τότε που έκανε την εμφάνισή του το εργατικό κίνημα. Επίσης και στο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα ένα τέτοιο δήθεν ανεξάρτητο ή ακηδεμόνευτο φοιτητικό κίνημα ευαγγελίζονταν από τη μεταπολίτευση και μετά διάφοροι τύποι και ομάδες «ανεξάρτητων» ή «αδέσμευτων» τόσο που αργότερα έγιναν και υπουργοί αστικών κομμάτων για να θυμηθούμε το Θόδωρο Τσουκάτο του ΠΑΣΟΚ ή τον Τατούλη της ΝΔ .Και σήμερα υπάρχουν ανάλογες ομάδες που μιλούν για «ανεξαρτησία» του κινήματος, οι ίδιοι όμως είναι φανερό ότι έχουν πολιτικές ΚΑΙ ιδεολογικές εξαρτήσεις, για κόντρα στην τάξη μέρος της οποίας όμως είναι, αφού κανένα λόγο δεν κάνουν για χτύπημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης , για αλλαγή σε επίπεδο οικονομίας και πολιτικής εξουσίας. Επίσης η «ελευθερικακή» δημαγωγική λογική στην οποία συνήθως καταφεύγουν δεν είναι δυνατόν να μην επηρεάζει και τη στάση ζωής που προβάλλουν, όπως για παράδειγμα με τα ΕΑΑΚ στο ζήτημα των Ναρκωτικών

Με τα ρεύματα αυτά που κάθε άλλο παρά νέα είναι, είχε εκφραστεί ανάλογη μεγάλη διαπάλη στα πρώτα συνέδρια της ίδρυσης της ΓΣΕΕ, ΟΠΟΥ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ αυτής της ΤΑΣΗΣ (του αναρχοσυνδικαλισμού όπως ονομάστηκε) αντιπαρατέθηκαν με τις συνεπείς ταξικές δυνάμεις σε πολλά ζητήματα! Με κύριο εκπρόσωπο τον Κωνσταντίνο Σπέρα ο οποίος μαζί με άλλους της ίδιας γραμμής στην απεργία των μεταλλωρύχων στη Σέριφο (έγιναν κι εκεί απεργίες) έκαναν το μεγάλο ατόπημα στο όνομα του ανεξάρτητου ακηδεμόνευτου αγώνα να ζητήσουν τη βοήθεια του ενός απ τους δυο πόλους του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Έκτοτε χρεοκόπησαν μπροστά στα μάτια των εργατών και του κινήματος. Κατά καιρούς εμφανίζονται και τους εκμεταλλεύεται (ηθελημένα ή αθέλητα αυτό γίνεται) η άρχουσα τάξη, για να αποπροσανατολίσει ή να ξεφουσκώσει σε ανώδυνες λύσεις το κίνημα, ιδιαίτερα σε στιγμές που υπάρχει διάθεση για ανακατατάξεις στις συνειδήσεις.

Κάτι τέτοιο ζήσαμε και τον περασμένο Δεκέμβρη.

.

.

.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ

ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Ο απολογισμός της χρονιάς που πέρασε από την δημοτική αρχή ήταν μία φιέστα μεγάλου βεληνεκούς. Κανονικά ο απολογισμός είναι του δημοτικού συμβουλίου και όχι της πλειοψηφίας. Συζητιέται στο δημοτικό συμβούλιο και παρουσιάζεται σε ανοικτή λαϊκή συνέλευση. Αντ’ αυτού, είχαμε μία προεκλογική φιέστα της παράταξης του κ. Λουκά. Μία βραδιά που ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουν εκτός των στενών ψηφοφόρων και πολύς κόσμος του οποίου του έγινε «στενό» μαρκάρισμα και πίεση ώστε να παραβρεθεί και να γεμίσει η αίθουσα του Τεχνικού λυκείου. Η πραγματικά επαγγελματική κινητοποίηση από το επιτελείο του Λουκά, μας προβληματίζει, από την άποψη ότι έχει δημιουργηθεί λίστα όλων των Λαυριωτών και ένας ιδιόμορφος «μεγάλος αδελφός» ο οποίος ξέρει το κάθε πρόβλημα της κάθε οικογένειας. Αυτό δεν είναι κατά ανάγκη κακό, όμως όταν χρησιμοποιείται ως μηχανισμός εκβιασμού και ρουσφετιού τότε είναι επικίνδυνο και προκλητικό.

Στον χώρο της παρουσίασης μοιράστηκε ο απολογισμός σε πολυτελή φυλλάδιο. Είναι ένα φυλλάδιο πρόκληση από πολλές απόψεις. Αυτό που παρουσιάζεται ως απολογισμός μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός θέματος, γιατί πολύ απλά δεν είναι απολογισμός αλλά προϋπολογισμός… Τα «θα» στο φυλλάδιο του απολογισμού είναι περισσότερα από το προεκλογικό φυλλάδιό τους. Γίνεται αναφορά στην χωματερή η οποία συνεχίζει να λειτουργεί, ενώ ακόμα και σήμερα η λυμματολάσπη συνεχίζει να ανακατεύεται με τα σκουπίδια, ενώ η φωτογραφία που συνοδεύει το σχόλιο για το «κλείσιμο» της χωματερής είναι σπάνια, αφού τα σκουπίδια είναι «εξαφανισμένα». Την πραγματική κατάσταση της χωματερής την βλέπουμε καθημερινά. Η προσπάθεια των πολιτών για την προστασία του Εθνικού Δρυμού από τις φωτιές εμφανίζεται ως έργο της Δημοτικής Αρχής, κάτι βέβαια που δεν ισχύει. Στο θέμα της ανακύκλωσης εμφανίζεται το όχημα για την ανακύκλωση ως όχημα του Δήμου κάτι που και πάλι δεν ισχύει. Η αποχέτευση συνεχίζει να είναι προεκλογικό «χαρτί», αφού για τέσσερις τετραετίες κατάφεραν να μην την τελειώσουν και συνεχίζουν να την εμφανίζουν ως το «επόμενο μεγάλο βήμα» της Δημοτικής Αρχής… Το ξεπούλημα της δημοτικής περιουσίας στην ΚΑΠΕΡΟΝΙ εμφανίζεται ως οικολογική επιτυχία…

«Ξέχασαν» στον απολογισμό τους να γράψουν για τις αυξήσεις στα δημοτικά τέλη, στην ύδρευση. Επίσης τους διέφυγε η αύξηση των κεραιών στο τεχνολογικό πάρκο, το κλείσιμο της ΝΕΟΧΗΜΙΚΗΣ η ανεργία που φτάνει το 40%, η συγκρότηση της Δημοτικής Αστυνομίας κ.λ.π.

Το πολυτελές φυλλάδιο είναι πρόκληση για τους κατοίκους που βλέπουν να σπαταλούνε χρήματα για τέτοιους προπαγανδιστικούς σκοπούς. Αν πραγματικά ο χρόνος που πέρασε ήταν θετικός με έργα υπέρ του λαού της περιοχής, δεν θα χρειάζονταν ούτε φιέστες ούτε πολυτελή φυλλάδια, τα έργα θα μίλαγαν μόνα τους. Όταν όμως ένα έργο γίνεται κουτσά στραβά και ακριβοπληρώνεται από τους κατοίκους τότε η παραπληροφόρηση με τέτοιου είδους φιέστες και φυλλάδια είναι αναγκαίες…

.

.

.

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΝΕΟΧΗΜΙΚΗ

Ανέστειλε την λειτουργία της μονάδας του Λαυρίου η ΝΕΟΧΗΜΙΚΗ. Προφασίστηκε την μη έκδοση άδειας από την Νομαρχία, με αποτέλεσμα 19 συνάδελφοι να περάσουν στην ανεργία. Η εταιρεία είχε ξεκινήσει τις απολύσεις πριν ένα μήνα απολύοντας 4 εργαζόμενους, επικαλούμενη την πτώση της ζήτησης. Πριν να κλείσει το εργοστάσιο η διεύθυνση μοίρασε μία ανακοίνωση στους εργαζόμενους, όπου προκλητικά τους ζητάει να μην ανησυχούν που θα κλείσει το εργοστάσιο γιατί η παραγωγή της θα καλυφτεί από τα άλλα εργοστάσια του ομίλου… Σε ανακοίνωσή του το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου καταγγέλλει την εταιρεία για παράνομες απολύσεις και να σταματήσουν τα παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να οργανώσουν τον αγώνα τους να μαζικοποιήσουν τα σωματεία τους και να διεκδικήσουν το δικαίωμα στην εργασία και μισθούς που να καλύπτουν της ανάγκες τους. Οι εργαζόμενοι πλήρωναν για χρόνια τα κέρδη της πλουτοκρατίας, να μην πληρώσουν και την κρίση που μόνος υπεύθυνος είναι το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι.

Η ανεργία που για χρόνια έχει ριζώσει στην πόλη μας, έρχεται τώρα με την κρίση να γιγαντωθεί ακόμα περισσότερο φτάνοντας το 40%. Το μόνο που έχουν να κάνουν οι άνεργοι είναι να συμμετέχουν στους αγώνες, να οργανωθούν και να αντιπαλέψουν τις πολιτικές που τους καταδίκασαν στην ανεργία. Δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τις πολιτικές της πλουτοκρατίας που υλοποιούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τόσο σε γενικό όσο και σε τοπικό επίπεδο.

.

.

Έφυγε στα 84 ο αντιστασιακός Πάνος Τζαβέλας

Μεταλαμπάδευσε στις νεότερες γενιές τα τραγούδια της Αντίστασης

Αγωνίστηκε σ’ ολόκληρη τη ζωή του για έναν καλύτερο κόσμο και για την απελευθέρωση της πατρίδας του από του Γερμανούς κατακτητές. Τραυματίστηκε, φυλακίστηκε, έχασε το δεξί του πόδι αλλά έμεινε πιστός στις αρχές του και τον αγώνα του.

Μεταλαμπάδευσε σε χιλιάδες νεότερους ανθρώπους τα ιδανικά και τα τραγούδια της Αντίστασης, δίνοντας κάθε βράδυ και για πολλά χρόνια τον καλύτερό του εαυτό στην μπουάτ «Λήδρα», στην Πλάκα.

Αυτός ήταν, με λίγα λόγια, ο Πάνος Τζαβέλας που έφυγε σήμερα, στα 84, από τη ζωή.

Η αντιστασιακή του δράση

Γεννιέται το 1925 στην Κοζάνη. Όταν ξεσπάει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι μαθητής γυμνασίου. Η αντιστασιακή του δράση ξεκινάει με τη γερμανική κατοχή και ξεδιπλώνεται μέσα από τις γραμμές της ΕΠΟΝ.

Την επόμενη χρονιά εντάσσεται στον ΕΛΑΣ και βγαίνει στο βουνό απ’ όπου μάχεται τον κατακτητή. Ξαναβγαίνει στο βουνό και μετά την απελευθέρωση, μέσα από τις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού.

Τραυματίζεται, συλλαμβάνεται και ακρωτηριάζεται στο δεξί του πόδι. Τα επόμενα χρόνια η ζωή του δοκιμάζεται στα κελιά των φυλακών.

Τρεις φορές σε θάνατο

Δικάζεται τρεις φορές σε θάνατο. Αρρωσταίνει βαριά το 1959 από τη νόσο του Burgen και μεταβαίνει στη Σοβιετική Ένωση για θεραπεία όπου και παραμένει έως το 1965.

Στη Σοβιετική Ένωση θεραπεύεται, σπουδάζει μουσική και γνωρίζει τον μεγάλο μουσικό Ντιμίτρι Σοστακόβιτς.

.

.

.

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

«Δεν έκανα ποτέ υποχώρηση... »

Μικρή αναφορά στη μεγάλη τραγουδίστρια, που αποχαιρετήσαμε πρόσφατα

«Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δε θέλω να του την πω...».

Η παραπάνω «εξομολόγηση» της Μαρίας Δημητριάδη στο «Ριζοσπάστη» (17/2/2002) αποκαλύπτει το ήθος, την ποιότητα, την αξιοπρεπή και αγωνιστική στάση που σφράγισαν τη ζωή της ασυμβίβαστης τραγουδίστριας με την υπέροχη φωνή, η οποία έφυγε πρόωρα από τη ζωή στις 7 του Γενάρη. Φωνή δυναμική και συνάμα τρυφερή, με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, η Μαρία Δημητριάδη υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εκφραστικές Ελληνίδες τραγουδίστριες. Εβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, ερμήνευσε μοναδικά στίχους κορυφαίων ποιητών και δημιουργίες μεγάλων Ελλήνων συνθετών, στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της τέχνης που αφουγκράζεται, οραματίζεται, αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης. Στο διάβα της από το τραγούδι μας ψιθύρισε ότι «η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει», μας αποκάλυψε πως «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είν' ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει», μοιράστηκε μαζί μας την πιο όμορφη «προφητεία» πως «έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη»... Αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Δε λύγισε... Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, συνόδευσε με τα τραγούδια της τους εργατικούς - αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών '70 - '80, αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Με πίστη στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του, ενώ στις τελευταίες δημοτικές εκλογές συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο της «Συμπαράταξης για την Αθήνα» με επικεφαλής τον Σπύρο Χαλβατζή.

Συγκλονιστικές ερμηνείες

Τι να πρωτοπούμε για την πορεία στο τραγούδι αυτής της φωνής, που συγκλόνισε ερμηνεύοντας καταλυτικά, δραματικά, υπέροχα την ποίηση των Ναζίμ Χικμέτ και Βολφ Μπίρμαν, που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος στα «Πολιτικά Τραγούδια» (1975); `Η και τις επόμενες συνεργασίες της με τον συνθέτη, στους αξεπέραστους δίσκους «Καντάτα για τη Μακρόνησο» (βασισμένη στον «Πέτρινο Χρόνο» του Ρίτσου) - «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι», στην εξεγερμένη «Φουέντε Οβεχούνα», στα «Τροπάρια για Φονιάδες», όπου ζωντανεύουν οι μορφές των Τσε Γκεβάρα, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Καρυωτάκη, Πλουμπίδη, στα «Τραγούδια της Λευτεριάς» σε στίχους Μπρεχτ, Αναγνωστάκη, Ρίτσου, Φώντα Λάδη, Αλκη Αλκαίου...

Η ίδια, πριν από επτά χρόνια, μας έδινε ένα περίγραμμα αυτής της συναρπαστικής διαδρομής: Ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της χρόνια έκανε δίσκο, τα «Κορίτσια στον Ηλιο» του Σταύρου Ξαρχάκου. Μετά ήρθε ο «Ηλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στο ενδιάμεσο είχε γνωρίσει τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον είχαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Κάνανε συνέχεια πρόβες... Δισκογραφεί το «Ενα πρωινό η Παναγιά μου» του Ξαρχάκου και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο, για δύο χρόνια... Ακολούθησαν δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη έχει γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο, που έπαιζε πιάνο σε μια μπουάτ, τους «Δον Κιχώτες». Μετά τη μεταπολίτευση (1975) κάνει και τον πρώτο του δίσκο, τα «Πολιτικά Τραγούδια», με τα οποία ξεκίνησε η δημιουργική συνεργασία τους. Ακολούθησαν η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς». Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι από την κασετίνα των οκτώ δίσκων με τα πολιτικά τραγούδια του συνθέτη που έβγαλε η «Λύρα», πριν λίγα χρόνια, στους πέντε τραγουδάει μόνο η Μαρία Δημητριάδη. Μετά από κάποια χρόνια, κάνει πάλι συναυλίες με τον Μίκη, τον Μαρκόπουλο... Δισκογραφικά συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, τα «Λιανοτράγουδα» του Θεοδωράκη, τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, την «Ελένη» του Χατζιδάκι, το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές, κ.ά. Μετά από το '90-'91 και δύο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη, άρχισε να αποτραβιέται. Ακολούθησαν δύο χρόνια δουλειάς της στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Εκανε συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας, τα έσοδά του πήγαν για τους πρόσφυγες. Δύο χρόνια πηγαινοερχόταν στη Γιουγκοσλαβία... Τελευταία δισκογραφική της δουλειά ήταν οι «Δον Κιχώτες» των Παρασκευά Καρασούλου (στίχοι) και Θοδωρή Οικονόμου (μουσική).

Τι τη σημάδεψε σ' αυτή την πορεία; Οπως έλεγε, πολύ σημαντική ήταν η στιγμή της γνωριμίας της με τον Μίκη Θεοδωράκη, που από μικρό παιδάκι και λόγω οικογένειας ήταν το ίνδαλμά της. Επίσης, η συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο και η γνωριμία της με τον Μάνο Χατζιδάκι, που τον θεωρούσε τον «πιο σταθερό, πιο ιδεολόγο, άνθρωπο που είχε αμετακίνητες αρχές».

Μέσα στα γεγονότα

Οσο για τη σύνδεσή της με το πολιτικό τραγούδι, έλεγε: «Αυτές είναι ετικέτες που στις βάζει ο κόσμος για πολλούς λόγους. Μπορεί την ίδια ετικέτα να σου τη βάλει και για καλό και για κακό. Εμένα μου έβαλαν την ετικέτα πολιτική τραγουδίστρια για κακό, τις εποχές που το πολιτικό τραγούδι ήταν υπό διωγμόν. Τη δεκαετία '70-'80 μέχρι αυγά στο κεφάλι έφαγα από διάφορους αντιδραστικούς. Στο Κιλκίς μας πετούσαν πέτρες... Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Το "πολιτική τραγουδίστρια" σήμαινε λοιπόν μέσα στα γεγονότα... Ομως, μετά το '80 έγινε βρισιά. Δηλαδή, εσύ είσαι πολιτική τραγουδίστρια, έξω από εδώ. Δε θα τραγουδήσεις άλλο, τελείωσες. Κι έχανα το τρένο της ευκολίας, του να ελίσσεσαι... Δεν υπάρχουν, λοιπόν, ετικέτες. Υπάρχουν ερμηνευτές. Μόνο έτσι μπορείς ν' αφήσεις στίγμα. Και βέβαια πρέπει να έχεις και πολύ καλή φωνή...».

Με τη δική της εξαιρετική φωνή τραγούδησε για «τους ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν οράματα. Που είναι ρομαντικοί, ιδεολόγοι, που πολεμάνε έστω για ένα ψίχουλο δικαιοσύνης, που κρατάνε σταθερές τις αρχές τους... Για όλους αυτούς, που τελικά είναι πολλοί...». Και παρότι αναγνώριζε πως «ο εχθρός αυτή τη στιγμή είναι πολύ δυνατός», μέσα στο τούνελ της σκοτεινιάς των καιρών μας έβλεπε το ελπιδοφόρο φως: «Αν δεν το έβλεπα θα είχα αυτοκτονήσει εδώ και μια δεκαετία. Ενα μικρό ξύπνημα χρειάζεται. Να καταλάβουμε ότι κάτι μπορεί να γίνει. Να καταλάβουν οι σεισμοπαθείς ότι είναι ακόμη στα κοντέινερς. Αυτοί που βγαίνουν το πρωί στην τηλεόραση και παραπονιούνται και το βράδυ τρέχουν να δουν τον Μπιγκ Μπράδερ και να κοιμηθούν στη δυστυχία τους. Πρέπει να καταλάβουν στην πραγματικότητα τι συμβαίνει. Για σκέψου να το καταλάβαιναν και έλεγαν όλοι αυτοί που είναι στα κοντέινερς και στις σκηνές "εμείς φεύγουμε από εκεί! Μαζεύουμε τα συμπράγκαλά μας, πάμε στο Σύνταγμα και λέμε βάλτε μας σε σπίτια". Ο κόσμος όμως είναι αποχαυνωμένος, ακόμη και ο δυστυχής. Πρέπει να ξυπνήσουν οι δυστυχείς...».

.

.

.

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΑΥΡΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΡΜΗΓΚΙ!!

Γράφει ο Τάσος Γιαννόπουλος του Ιωάννη.

Υπάρχει μία κατηγορία Μυρμηγκιών, που μετά από κάποια ηλικία βγάζουν φτερά, αλλά μόλις ανέβουν λίγο ψηλά πέφτουν κάτω και σκοτώνονται. Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΑΥΡΙΟΥ τώρα που προβιβάστηκε και ανέβηκε σε υψηλότερη κατηγορία μήπως κινδυνεύει να γκρεμίσει το όνομά του και να το χάσει – να το αλλάξει; Ακούγονται κάποιοι ψίθυροι (ευτυχώς όμως που ο πρόεδρος του συλλόγου είναι Νεαπολιτάκι-Δισεγγόνι).

Αλλά εκείνοι που το ονειρεύονται να ξέρουν ότι αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι συνηθισμένη ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι από τα χρόνια τα παλιάένας σύλλογος που είναι συγχρόνως και πολιτιστικός και επιμορφωτικός και αλληλεγγύης και προσφοράς και απ’ όλα και συντέλεσε ώστε όλη η Συνοικία να είναι μια μεγάλη οικογένεια. Και όταν συναντιόνται οι Νεαπολίτες λένε καλημέρα ΞΑΔΕΛΦΕ, γεια σου ΞΑΔΕΛΦΕ, διότι πράγματι όλοι αισθάνονται ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ μεταξύ τους, μέχρι τώρα.

Μεροκαματιάρηδες από το 1926 και στην συνέχεια οι νεαροί ιδρυτές-παίκτες. Κατευθείαν από την Γαλαρία στην προπόνηση και κατευθείαν από την οικοδομή στο ματς.

Ήσαν λίγοι-ελάχιστοι αυτοί που ήξεραν γράμματα, όμως ήσαν ΟΛΟΙ μορφωμένοι-ΠΟΛΥ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΙ, διότι είχαν ΟΛΟΙ σε μεγάλο βαθμό τις Ανθρώπινες Αξίες, όπως ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ-ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ-ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΠΡΟΣΦΟΡΑ-ΣΕΒΑΣΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΛΤΡΟΥΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.

Έχω στο σπίτι μου μία τρόμπα ποδηλάτου, που ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ φούσκωνε τις 2 μπάλες του (αυτές με τα κορδόνια) από γεννησιμιού της ομάδας μέχρι και μετά από τον πόλεμο. Την κρατάω σπίτι μου «ιερό κειμήλιο». Όμως και ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως, ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΕΑΠΟΛΙΤΕΣ έχουν σπουδαιότερο κειμήλιο: ΒΑΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΗΛΙΟ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟ ΜΕ 2 ΛΕΞΕΙΣ «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΑΥΡΙΟΥ».

.

.

.

ΤΑ JUMBO ΑΠΟΛΥΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

Στα καταστήματα JUMBO δίνεται μεγάλη ταξική πάλη τις τελευταίες μέρες. Εργαζόμενοι και το σωματείο τους αγανακτισμένοι από την τρομοκρατική απόλυση συναδέλφου τους επειδή τόλμησε να απεργήσει, έχουν συσπειρωθεί και παλεύουν την επαναπρόσληψή του.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Στην απεργία που είχε γίνει το Δεκέμβρη, ένας συνάδελφος από τα καταστήματα JUMBO και συγκεκριμένα στο κατάστημα της Βάρης, τόλμησε να απεργήσει… Αυτό η εταιρία δεν το ανέχθηκε και προχώρησε στην απόλυση του συνάδελφου. Η απάντηση από το σωματείο εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, ήταν άμεση. Με αποκλεισμό του καταστήματος, ανάγκασαν την εργοδοσία να επαναπροσλάβει τον συνάδελφο. Μετά από 10 μέρες και αφού έπεσε στην αντίληψη τους ότι ο συνάδελφος προσπαθούσε να οργανώσει σωματείο, τον πλησίασαν και προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν, δίνοντας του 50000 ευρώ για να υπογράψει την οικιοθελή αποχώρησή του. Ο συνάδελφος αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να απολυθεί και να χρησιμοποιήσουν τρομοκρατικά μέσα, του τύπου, «ξέρουμε που μένεις, ξέρουμε που δουλεύει η αδελφή σου» κ.λ.π Το σωματείο εμποροϋπαλλήλων και όλα τα σωματεία ιδιωτικών υπαλλήλων (και του Λαυρίου) και το ΠΑΜΕ απέκλεισαν για τρεις ώρες 12 καταστήματα JUMBO στις 17 Γενάρη και 14 το Σαββάτο 24 Γενάρη. Στο δεύτερο αποκλεισμό έγινε μήνυση από τους διευθυντές όλων των αποκλεισμένων JUMBO για εκφοβισμό. Η αστυνομία υπερασπιζόμενη την εργοδοσία προσπάθησε να κάνει συλλήψεις. Στο JUMBO της Παιανίας στο τέλος του αποκλεισμού η αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησαν να συλλάβουν δύο συνάδελφους. Η αντίδραση των ταξικών δυνάμεων ήταν άμεση και κάνοντας αλυσίδες απέτρεψαν τις συλλήψεις. Αποτέλεσμα της προσπάθειας των τμημάτων καταστολής να κάνουν συλλήψεις, ήταν να παραμείνει το κατάστημα κλειστό μέχρι το απόγευμα. Μετά την παρέμβαση του Βουλευτή του ΚΚΕ Γιάννη Γκιόκα, οι δυνάμεις καταστολής πήραν τα στοιχεία του και έφυγαν άπραγοι. Το σωματείο εμποροϋπαλλήλων Αθήνας προχώρησε και αυτό σε μήνυση κατά της εργοδοσίας για απειλή κατά της ζωής του συναδέλφου.

Οι ταξικές δυνάμεις θα συνεχίσουν με ακόμα πιο μαζικές και πολύμορφες εκδηλώσεις για να επιβάλουν την επαναπρόσληψη του συνάδελφου. Να πούμε εδώ ότι η εργοδοσία έχει θορυβηθεί από την οργανωμένη άμεση αντίδραση των ταξικών δυνάμεων σε οποιαδήποτε απόλυση. Οι επιτυχίες με επαναπροσλήψεις σε πολυεθνικές όπως τα carfoyr-μαρινόπουλος και αλλού έχουν δώσει δύναμη στις συνεπείς δυνάμεις.

.

.

.

ΒΡΗΚΑ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ!!

Το Σαββάτο 28 Μάρτη, είχα ακούσει ότι μία μη κυβερνητική οργάνωση και άλλοι φορείς, θα έκαναν μία σημαντική κίνηση. Για μία ώρα σε πολλές χώρες του κόσμου θα έσβηναν τα φώτα. Ονομάστηκε «η ώρα της γης». Δεν το είχα πάρει «ζεστά», όταν όμως είδα την διαφήμιση, που έδειχνε τον μεγάλο κολοσσό, την κόκα κόλα, να σβήνει την μεγάλη φωτιζόμενη πινακίδα, δείχνοντας έτσι την κοινωνική ευθύνη που της αναλογεί, συγκινήθηκα. Είπα, δεν μπορεί ένας κολοσσός να υποκλίνεται στην «ώρα της γης» και εγώ να κάθομαι στο φωτισμένο μου, σπίτι. Θα ήμουν αχάριστος. Έπρεπε να κάνω και εγώ κάτι για την σωτηρία του πλανήτη. Όλες τις μέρες, η εύστοχη διαφήμιση με έπεισε ότι έχω και εγώ ευθύνη που καταστρέφεται ο πλανήτης. Έτσι ήμουν αποφασισμένος να σβήσω τα φώτα για μία ολόκληρη ώρα. Τα είχα φροντίσει όλα, μπαταρίες για τον φακό και το ραδιόφωνο, κεριά και σουβλάκια για να περάσει «ρομαντικά» η μία ώρα χωρίς φως. Κάτι όμως μου είχε διαφύγει, ένας αστάθμητος παράγοντας που με έβγαλε από τα ρούχα μου. Δεν ήταν άλλος από την δυόμιση χρονών κόρη μου. Ναι καλά διαβάσατε, όταν έσβησα το φως έκλεγε γιατί φοβόταν, της άναψα τον φακό, μα τίποτα. Αναγκάστηκα να αμαρτήσω και άναψα το φως. Μόλις όμως το άναψα, άρχισε να κλαίει γιατί ήθελε να φάει, λες και το είχε προγραμματίσει να μου σπάσει τα νεύρα. Αναγκαστικά, άναψα και την κουζίνα για να φτιάξω κρέμα. Αυτό όμως που με εξαγρίωσε, ήταν που ήθελε να φάει την κρέμα βλέποντας τα «ΖΟΥΖΟΥΝΙΑ» στο DVD. Εκείνη την ώρα μου ήρθε να την πετάξω από το παράθυρο. Ένιωθα ότι είχα αποτύχει, δεν μπόρεσα να συμβάλω στην σωτηρία του πλανήτη. Όμως εκείνη την ώρα μου πέρασε μία ιδέα. «Ναι, αυτό είναι, πως δεν το έχουν σκεφτεί τα μεγάλα μυαλά του πλανήτη; Αυτοί που ευθύνονται για την καταστροφή του πλανήτη είναι τα παλιόπαιδα!! Θα πάρω αμέσως την μη κυβερνητική οργάνωση να της το πω και μάλιστα μου ήρθε στο μυαλό το νέο σύνθημα που θα πρέπει να ακούγεται από την οργάνωση: «Σώστε την αρκούδα, σκοτώστε τα παιδία»!!! Έτσι αγαλλίασε η ψυχή μου, μπορεί τα φώτα να μην κατάφερα να τα σβήσω, όμως βρήκα τον ένοχο!!.

Αλλά για να πούμε την αλήθεια, ούτε συγκινήθηκα από τον κολοσσό που έσβησε την ταμπέλα, ούτε με έπεισαν οι διαφημίσεις ότι έχω ευθύνη, ούτε βέβαια με εκνεύρισε η κόρη μου, γιατί πολύ απλά δεν έσβησα το φως. Γιατί; Γιατί ξέρω τον πραγματικό ένοχο, που δεν είναι άλλος από τον σάπιο καπιταλισμό και την ανισόμετρη ανάπτυξη της οικονομίας. Γιατί όλα αυτά τα παιχνιδάκια των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων γίνονται με σκοπό να ξεφορτώσουν από τις πλάτες των πολυεθνικών, τα περιβαλλοντικά εγκλήματα και να τα φορτώσουν στον λαό. Να πείσουν τον λαό ότι είναι αναγκαία η «πράσινη οικονομία» με σκοπό την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Γιατί αν έπαιρνα μπαταρίες και κεριά θα στοιχίζανε πιο πολύ από το να άναβα μία ώρα το φως…

Και κάτι άλλο, αυτή η Μ.Κ.Ο πόσα χρήματα πήρε από επιδοτήσεις από κοινοτικά κονδύλια –λεφτά των λαών της Ευρώπης - και πλήρωσε τις διαφημίσεις; Μήπως η σπατάλη σε τηλεοπτικό χρόνο ήταν περισσότερο καταστροφική για το περιβάλλον από ότι να άναβαν για μία ώρα τα φώτα;…

Ένας οικολόγος με ταξική συνείδηση.

.

.

.

«Εξαρτημένως»… ανεξάρτητοι

Ο περασμένος Δεκέμβρης ήταν πολύ έντονος. Η δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου δημιούργησε μεγάλο σοκ σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες και τους νέους της χώρας.

Η δολοφονία του δε συντελέστηκε σε κάποια διαδήλωση, σε κάποιο ποδοσφαιρικό ή άλλο επεισόδιο για να λειτουργήσει δικαιολογητικά ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός του τύπου «τι δουλειά είχε ένας μαθητής σε τέτοια πράγματα»

Ούτε ήταν ο Αλέξανδρος μέλος κάποιας οργάνωσης ή οπαδός «θύρας» για να κατηγορηθεί ή παινευτεί γι αυτό! Συνυπολογίζοντας το γεγονός πως η δολοφονία του συντελέστηκε κατά τη διάρκεια μιας απλής βόλτας, ήταν λογικό το ότι όλοι το ένιωσαν δικό τους παιδί , αφού σε μια τέτοια βόλτα θα μπορούσε να ήταν το οποιοδήποτε παιδί του οποιουδήποτε ανθρώπου!

Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει μια μεγάλη αγανάκτηση που κρυβόταν σε τμήματα του λαού και της νεολαίας.

Από ένα σημείο κι έπειτα όμως, ένα φάσμα ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων που άρχιζε από αυτό του «ανεξάρτητου», ή «αντιεξουσιαστικού» «χώρου», μέχρι του εξαρτημένου από την ευρωπαϊκή πολιτική ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος δηλαδή που περισσότερο από κάθε τι άλλο θεωρεί τον ευρωπαϊκό μονόδρομο ως λύση σε όλα τα ζητήματα, όλοι αυτοί λοιπόν από ένα σημείο κι έπειτα συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα «φανεί» περισσότερο σ όλα αυτά τα γεγονότα, να μιλήσει για … «εξέγερση», για τη νεολαία , την οποία τις άλλες ημέρες λησμονούν. Αρκετά και τα ΜΜΕ ηλεκτρονικά και μη, που έπραξαν το ίδιο! Τυχαία; Δεν ξέρω! Όμως η Ελευθεροτυπία έδινε το σύνθημα και οι άλλοι ακολουθούσαν. Τόσο ανεξάρτητα!

Μέσα σ όλα αυτά και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (και άλλοι για να μην τους αδικούμε) θαύμασαν αυτή τη «μεγαλειώδη» «νεανική εξέγερση»,βάζοντας στην ίδια μοίρα τους πράγματι εξεγερμένους νεαρούς με όλους εκείνους τους κάθε λογής προσωπιδοφόρους – ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ - που έκαναν όντως φιλότιμες προσπάθειες να προβοκάρουν και να ξεστρατίσουν αυτόν τον αγώνα σπάζοντας και κλέβοντας.

Κάποιοι μάλιστα –στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ - έφτασαν στο σημείο να υπερηφανεύονται γιατί όπως εκείνες τις ημέρες έλεγαν ανάγκασαν ουσιαστικά σε άτακτη φυγή – διάλυση «στα στενά της Αιόλου» τις δυνάμεις του ΚΚΕ που βρέθηκαν απέναντι στις… υπέρτερες δυνάμεις τους τη Δευτέρα 8 του Δεκέμβρη 2008, μετά τη συγκέντρωση που πραγματοποίησε το ΚΚΕ στην Ομόνοια.

Αυτά λέγονταν και γράφονταν από περισπούδαστους αναλυτές «της ανανεωτικής αριστεράς» σε διάφορα ΜΜΕ και σε διάφορα site (προσωπικά τα διάβασα σε site του ΣΥΝ της Ζακύνθου).

Πέρα του ότι λένε και στην προκειμένη περίπτωση ψέματα, διότι οι δυνάμεις του ΚΚΕ εκείνη την ημέρα απέδειξαν ότι μπορούν, έχουν την πειθαρχία, την αντοχή, την υπομονή και τη δύναμη, να αντιμετωπίζουν δύσκολες και σύνθετες καταστάσεις, γιατί ανήκουν σε ένα κόμμα που έχει κατακτήσει την ωριμότητα να δρα και να σκέφτεται σωστά, που δεν κοιτάει την εικόνα αλλά την ουσία.

Το ΚΚΕ λοιπόν εκείνη τη νύχτα απέφυγε μια μεγάλη προβοκάτσια που είχε στηθεί από τις δυνάμεις καταστολής ένστολες και κουκουλοφορεμένες.

Όμως από τα λεγόμενά τους βγαίνει και το ποιόν θεωρούν οι ίδιοι ως αντίπαλο.

Στο ίδιο site,(του ΣΥΝ Ζακύνθου) και σε άλλα παρόμοια, λίγες μέρες πριν τα συγκεκριμένα γεγονότα, είχαν καταγγείλει ότι το ΠΑΜΕ στη Θεσσαλονίκη προσπάθησε με απαράδεκτο τρόπο (χρησιμοποιώντας βία) να πάρει το μητρώο μελών του Συνδικάτου Ιματισμού Βορείου Ελλάδας και να ματαιώσει τις εκλογές του. Μάλιστα ανέφερε πως και στελέχη του ΚΚΕ πρωτοστάτησαν στα «επεισόδια»αναμασώντας μάλιστα την κεντρική προπαγάνδα του ΣΥΝ και της Αυγής για προσωπική εμπλοκή στα «επεισόδια» της βουλευτού του κόμματος με τον προσωπικό οδηγό και …φρουρό της!!!

Τι κι αν μ αυτό το τελευταίο θα πρέπει να γελούσαν σίγουρα και σημερινοί βουλευτές του ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ , που στο παρελθόν ήταν και βουλευτές του ΚΚΕ και γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι βουλευτές μας δεν έχουν προσωπικούς οδηγούς , πολύ περισσότερο δεν έχουν προσωπικούς φρουρούς! Τουλάχιστον θυμάμαι ότι ο Θανάσης ο Λεβέντης αλλά και ο νυν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος στη περιοχή της Λαυρεωτικής μόνοι τους έρχονταν , άντε με τη συνοδεία κάποιου συντρόφου τοπικού που γνώριζε την περιοχή και τους δρόμους.

Βεβαίως θα θεωρούνταν περιττό να ρωτηθούν αυτοί που έλεγαν, από τη Ζάκυνθο και αλλού, όλα αυτά και για τη Θεσσαλονίκη και για την Αθήνα, αν είχαν άμεση γνώση των γεγονότων ή απλώς αναπαρήγαγαν κάτι που είχε γραφτεί ή ειπωθεί αλλού! Σε αυτή την περίπτωση όμως είναι διπλά εκτεθειμένοι. Τέλος αν υποθέσουμε ότι αυτά που τα ΜΜΕ και τα site έλεγαν για τη Θεσσαλονίκη ήταν αλήθεια και οι ίδιοι τα χαρακτήριζαν ως τραμπουκισμούς, τότε πώς χαρακτηρίζονται τα όσα με υπερηφάνεια λένε για το ότι έτρεψαν σε άτακτη φυγή στα στενά της Αιόλου, τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου, του ΚΚΕ στην Ομόνοια!!!

Τελειώνοντας, έρχεται από μόνο του το ερώτημα: «Μετά από όλα αυτά και άλλα που δεν είναι του παρόντος, πώς μπορεί να έχουν οι ίδιοι που τα λένε και τα γράφουν την απορία , τη γνώμη ή και την απαίτηση να τους έχει κάποιος εμπιστοσύνη για αξιόπιστους συνομιλητές ή συνεργάτες;

ΑΠΕΡΓΙΑ 2 ΑΠΡΙΛΗ 2009

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 2 ΑΠΡΙΛΗ 10:30Π.Μ ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΩΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

Κυριακή 15 Φλεβάρη 18:00 μ.μ στο Πολιτιστικό Κέντρο Λαυρίου

Θέμα συζήτησης: Οι αιτίες της κρίσης, η ανεργία και η απάντηση του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος

Συνάδελφε, εργαζόμενε, άνεργε.

Η κρίση που προσπαθούν να την φορτώσουν στις πλάτες των εργαζομένων, είναι πρόβλημα που το γεννά νομοτελειακά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, δηλαδή η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο. Η υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και η υπερπαραγωγή καταναλωτικών προϊόντων, τα οποία μένουν απούλητα, μιας και δεν υπάρχει αγοραστική δύναμη από τους εργαζόμενους για να τα καταναλώσουν, δημιουργεί την αλυσιδωτή αντίδραση ανακατανομής της αγοράς «ακόμα πιο μεγάλη μονοπώληση» και νέες στρατιές ανέργων. Όσοι μιλάνε για «καζινοκαπιταλισμό» ή για «κόλντεν μπόι» προσπαθούν να θολώσουν τα νερά και να αθωώσουν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Η κρίση του συστήματος, ξεκαθαρίζει το τοπίο και φαίνονται καθαρά οι δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο δρόμος της υποταγής που λέει ότι την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, αυτός δηλαδή που μας δείχνουν καθημερινά, η κυβέρνηση, τα κόμματα της πλουτοκρατίας και συμβιβασμένες ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο άλλος δρόμος είναι αυτός της υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας στην εργασία της υπεράσπισης των συμβάσεων εργασίας, της διεκδίκησης αιτημάτων που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Είναι ο δρόμος της προοπτικής που οδηγεί σε μία κοινωνία όπου η ανάπτυξη θα είναι προς όφελος όλων των ανθρώπων της εργασίας και του μόχθου. Μην τον βλέπεις μακρινό αυτό τον δρόμο. Όλοι μαζί μπορούμε να μικρύνουμε την απόσταση.

Τον πρώτο δρόμο για να τον ακολουθήσεις δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα, απλός θα περιμένεις να έρθει η σειρά σου -αν δεν έχει έρθει είδη- να πάρεις θέση στην στρατιά ανέργων ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να χάσεις μισθολογικά και άλλα δικαιώματα.

Τον δεύτερο δρόμο που εμείς σου προτείνουμε είναι ο μόνος τρόπος να μην πληρώσεις την κρίση και χρειάζεται να κάνεις βήματα μπροστά. Πρέπει η οργάνωση των εργαζομένων να ισχυροποιηθεί, τα σωματεία να μαζικοποιηθούν και αποφασισμένοι όλοι μαζί να καταφέρουμε να υποχρεώσουμε την πλουτοκρατία και όσους την στηρίζουν σε υποχώρηση.

Να απαιτήσουμε να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν

Η γραμματεία Λαυρεωτικής του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου σε καλεί σε σύσκεψη-εκδήλωση την Κυριακή 15 Φλεβάρη 18:00 μ.μ στο πολιτιστικό κέντρο Λαυρίου με θέμα: ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΙΣ ΚΡΙΣΗΣ, Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Ήρθε η ώρα να κάνεις ένα βήμα μπροστά. Μην ακολουθείς τον δρόμο που θέλουν οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες. Στήριξε την προσπάθεια οργάνωσης του μετώπου.

Με συναδερφικούς χαιρετισμούς, η γραμματεία του Π.Α.ΜΕ

ΙΣΡΑΗΛ-ΗΠΑ-ΕΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

Το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου, καταγγέλλει και καταδικάζει με αγανάκτηση και αποτροπιασμό το νέο έγκλημα του Ισραήλ που συντελείται τώρα πάλι σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού. Τεράστιες ευθύνες γι’ αυτή την νέα εγκληματική δολοφονική ενέργεια του Ισραήλ έχει πρώτα και κύρια η ισραηλινή κυβέρνηση, αλλά ανάλογες ευθύνες έχουν και οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που με τις αντιπαλαιστινιακές και φιλοϊσραηλινές πολιτικές τους ενθαρρύνουν και υποθάλπουν την ισραηλινή επιθετικότητα.

Το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου καταδικάζει όλους αυτούς τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της νέας ισραηλινής δολοφονικής επίθεσης.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους της περιοχής να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους Παλαιστίνιους με:

· Την μαζική συμμετοχή στις αντιιμπεριαλιστικές, πολύμορφες εκδηλώσεις, ξεκινώντας από την Τετάρτη 7 Γενάρη και στην συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία εθνικής αντιστάσεως 6:00μ.μ

· Την προσφορά τους –κυρίως σε φάρμακα- που μπορούν να κάνουν φέρνοντας τα στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου καθημερινά 8 π.μ εώς 2μ.μ (Μητροπούλου 49-51 εμπορικό κέντρο Βαλλή)

Το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου εκφράζει την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του στο δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό, απαιτώντας:

à Να σταματήσουν άμεσα οι ισραηλινές επιθέσεις ενάντια στους Παλαιστινίους και να καταδικάσει η διεθνής κοινότητα το Ισραήλ.

à Να αποσυρθούν άμεσα τα Ισραηλινά στρατεύματα κατοχής και οι Ισραηλινοί έποικοι από τα Παλαιστινιακά εδάφη.

à Παλαιστίνη ελεύθερη ανεξάρτητη με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Μην σηκώνεσαι από τον καναπέ σου

μην ταράζεσαι από το θέαμα

συγνώμη αν σου προσβάλαμε την αισθητική.

Κάτσε και γίνε ένα με τον φονιά

Δεν είναι δύσκολο να γίνεις συνένοχος

απλά πες ότι και ο δολοφονημένος, δεν μπορεί, σε κάτι θα έφταιξε

Κάτσε και δικαιολόγησε, αυτόν που σκοτώνει αθώους

δεν είναι δύσκολο να τον δικαιολογήσεις

Απλά συνέχισε να μην κάνεις τίποτα…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΣΕ ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΓΙΑ ΔΕΣ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΟΥΝΕ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΟ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΟΥΚΑ

ΚΑΙ Δ.Ε.Α.Λ (Αντώνη Κωστάλα)

Ο Δήμαρχος κ. Λουκάς και η Δημοτική Επιχείρηση (Αντώνης Κωστάλας), μέσα από την εφημερίδα τους «ΕΣ ΛΑΥΡΙΟΝ τα σπουδαία», βάλθηκαν να κάνουν το ίσιο στραβό. Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η «επένδυση» της ΚΑΠΕΡΟΝΙ είναι η σωτηρία όλων μας. Βέβαια επικοινωνιακά μπορεί να φαίνεται καλή η κίνηση της προπαγάνδας των θέσεών τους, αλλά αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά τις θέσεις τους μπορεί να βγάλει γρήγορα συμπέρασμα. Και πια είναι αυτά; Επειδή η προσωπική τους οικονομική άνεση και η δημιουργία μίας ομάδας «ευκατάστατων» διαπλεκόμενων ανθρώπων, γύρω από τις καρέκλες της εξουσίας, τους έχει αποκόψει από τα βιώματα και προβλήματα του λαού του Λαυρίου, σχεδιάζουν το μέλλον της πόλης με βάση τις προσδοκίες που μπορεί να έχουν μεσοαστικά και αστικά στρώματα της κοινωνίας. Φαινομενικά βέβαια και για λόγους επικοινωνιακούς μπορεί να «λυπούνται» και να χτυπάνε φιλικά τον άνεργο και μερικώς απασχολίσιμο στην πλάτη δήθεν ότι συμπάσχουν και κάνουν ότι μπορούν, αλλά ο χορτασμένος τον πεινασμένο δεν τον σκέφτεται…

Ας δούμε όμως δύο-τρία ζητήματα από τις τοποθετήσεις τους, που αποδεικνύουν ότι ο τρόπος που λειτουργούν επιβεβαιώνει τα παραπάνω. Ο Δήμαρχος σε ένα σημείο λέει: «Αν επικρατούσε η άποψη να μην ανοίξουν (DIA, METRO ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ) σημειώστε πρώτον μείον 80 θέσεις εργασίας, δεύτερον απαντήστε από πού θα ψώνιζε χιλιάδες κόσμος και τρίτον αν το Λαύριο χωρίς αυτά τα καταστήματα παρείχε υπηρεσίες σύγχρονης πόλης ή χωριού»

Και απαντάμε στη πρώτη σημείωση, για τις θέσεις εργασίας. Αυτά τα μαγαζιά όντως πολλοί εναντιώθηκαν για να μην γίνουν, δεν λέει όμως την αλήθεια, γιατί τα καταστήματα αυτά χτύπησαν μόνο τα μικρά μπακάλικα και μίνι μάρκετ. Έκλεισαν αρκετά, μερικά άντεξαν και άντεξαν για ένα και βασικό λόγω, γιατί την περίοδο κρίσης που πέρασε και περνάει η κοινωνία του Λαυρίου μετά την μεγάλη αποβιομηχάνιση, ο άνεργος οικογενειάρχης πήγαινε και πηγαίνει μέχρι σήμερα στο μπακάλικο και ψωνίζει γάλα για τα παιδιά του, με δανικά. Μήπως οι DIA, METRO, ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ δίνουν με μπουλέτο; Στη δεύτερη σημείωση, από ότι φαίνεται μιλάει για τους χιλιάδες του καλοκαιριού και όχι για τους Λαυριώτες, μιας και πριν να ανοίξουν αυτά τα καταστήματα ψωνίζαμε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Στη τρίτη σημείωση, δείχνει την προσωπική του φιλοδοξία να γίνουμε μεγαλούπολη, χωρίς τις ανάλογες υποδομές. Ένα όμως που δεν αναφέρει είναι τα προβλήματα που δημιούργησαν και οι χώροι που επιλέχθηκαν να γίνουν αυτά τα καταστήματα, μέσα στο κέντρο της πόλης, χωρίς χώρους στάθμευσης κάτι που το έθιγαν συνεχώς αυτοί που εναντιώνονταν στις συγκεκριμένες επενδύσεις.

Παρακάτω αναφέρει για αυτούς που διαφωνούσαν και έβαζαν διάφορα επιχειρήματα «Πέστε μου τι από όλα αυτά έγινε; Πόσα μαγαζιά έκλεισαν; Πόσοι καταστράφηκαν; Πόσες πολυεθνικές ήρθαν;» Στο πρώτο και δεύτερο ερώτημα απαντήσαμε παραπάνω τους λόγους που έμειναν ελάχιστα σε λειτουργία και όσα δεν έχουν κλείσει ακόμα, θα κλείσουν σύντομα μιας και τα παιδιά των συγκεκριμένων μικρομεσαίων (μπακάλικα μίνι μάρκετ) δεν θα συνεχίσουν την συγκεκριμένη δουλειά γιατί δεν έχει «ψωμί». Στο τρίτο ερώτημα, όντως δεν ήρθαν ακόμα οι πολυεθνικές, γιατί έπρεπε να γίνουν οι αλλαγές χρήσης γης. Τώρα που οι κυβερνήσεις και οι δημοτικές αρχές προχώρησαν την αλλαγή, δεν θα αργήσουν να πλακώσουν οι πολυεθνικές.

Παρακάτω σημειώνει « Οι ίδιες φωνές ακούγονται και σήμερα για κάθε επένδυση που ξεκινά. Αφανισμός, καταστροφή πουλημένοι. Οι λέξεις αυτές ποτέ δεν έφυγαν από το στόμα τους. Λες και ρίζωσαν στο μυαλό τους μια για πάντα. Λες και δεν άλλαξαν οι εποχές. Λες και είμαστε χωριό και Βαλκάνια.»

Κάποιος πρέπει να τον πληροφορήσει ότι 20 χρόνια τώρα το μόνο που βλέπουν οι εργαζόμενοι-άνεργοι της πόλης μας είναι αφανισμός της εργασίας και καταστροφικές πολιτικές για την ζωή τους από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και από την αντιλαϊκή διαχείριση των Δημάρχων του δικομματισμού. Είναι προφανές ότι η λέξη πουλημένοι, δεν πρόκειται να ξεριζωθεί από το μυαλό του καταπιεσμένου όσο συνεχίζεται η κοροϊδία από τις πολιτικές που εξυπηρετούν τα μονοπώλια. Επίσης, ως δάσκαλος πρέπει να ξέρει ότι η χώρα μας είναι στα Βαλκάνια…

Συνεχίζοντας και μιλώντας για συντεχνιακά συμφέροντα μας ενημερώνει ότι: «με πιάνει θλίψη εννιά μήνες να βλέπω μια πλατεία που χωράει χιλιάδες να κυκλοφορούν 5-6 άτομα. Με πιάνει θλίψη να βλέπω μέσα στα καταστήματα να κυκλοφορούν μόνο οι ιδιοκτήτες. Ας δοκιμάσουμε λοιπόν. Ας τολμήσουμε να φέρουμε κόσμο. Το Λαύριο δε θα ζει μόνο τα καλοκαίρια.» Πράγματι η πλατεία είναι άδεια και αυτό γιατί με τις πολιτικές τους όλα αυτά τα χρόνια καταδίκασαν τον λαό της πόλης στην ανεργία και στην εποχιακή απασχόληση. Κάνοντας τα χατίρια των πολυεθνικών δεν άφησαν να αναπτυχθούν βιοτεχνίες και βιομηχανίες μικρής όχλησης, για να αλλάξει η χρήση της γης και από βιομηχανική να γίνει τουριστική. Όσο για τους ιδιοκτήτες των μαγαζιών της πλατείας, σε λίγο καιρό –αν γίνουν οι «επενδύσεις» που προωθεί- δεν θα τον πιάνει θλίψη μιας και θα έχουν βάλει λουκέτο…

Μετά από όλα αυτά μας λέει: «Έχουμε ανάγκη να έρθουν επισκέπτες διότι αν δεν έρθουν τότε κινδυνεύουμε πραγματικά μα αφανισμό» Αυτό σημαίνει ότι τελικά ο μόνος στόχος της Δημοτικής αρχής είναι ο τουρισμός και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα αποκλείεται. Βέβαια υπάρχει και το στοιχείο της τρομοκρατίας και του εκβιασμού. Να πούμε όμως εδώ ότι δεν καταφέρανε οι πολιτικές τους τόσα χρόνια να μας αφανίσουν, θα μας αφανίσει τώρα η απώλεια της επένδυσης της ΚΑΠΕΡΟΝΙ;

Έχοντας χάσει κάθε μέτρο συνεχίζει και υποστηρίζοντας την απόφαση για «νέου τύπου» ανάπτυξη λέγοντας «…οι επισκέπτες που θα έρθουν θα βοηθήσουν τα εισοδήματά μας. Όταν έρχεται μια επένδυση έρχεται η ανάπτυξη και ευνοημένοι είμαστε όλοι, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.» Το ζήτημα στην ανάπτυξη είναι από ποιον για ποιον. Επένδυση από μονοπωλιακούς ομίλους φέρνει ανάπτυξη μόνο στα κέρδη τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανάπτυξη που είχαμε τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας στην οποία μεγάλωνε το ΑΕΠ, μεγάλωνε η πίτα, αλλά οι εργαζόμενοι έβλεπαν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται. Έτσι και εδώ τα μονοπώλια θα κερδίσουν με το παραπέρα κτύπημα των εργασιακών σχέσεων. Είναι αυταπάτη αυτό που σερβίρουν ρεφορμιστές και οπορτουνιστές ότι μπορούν να ευημερούν τα κέρδη των μονοπωλίων και να περνάει καλά ο εργαζόμενος. Αυτό που συχνά λένε «ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη» είναι ουτοπικό μιας, ή κέρδη θα υπάρχουν ή κάλυψη κοινωνικών αναγκών και τα δύο είναι ανέφικτα.

Και αφού έχει κάνει τα αδύνατα, δυνατά για να μας πείσει ότι το μέλλον μας στηρίζεται στην ΚΑΠΕΡΟΝΙ , ότι οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα σημάνει τον αφανισμό της πόλης, τελειώνει λέγοντας «Ακόμα και αν αποτύχει θα έχουμε καταφέρει με χρήματα του επενδυτή να αποκαταστήσουμε αυτό τον τεράστιο όγκο σκουριών.» Τη να το κάνεις όμως αφού θα έχουμε εξαφανιστεί;…

Περνώντας τώρα στην ενημέρωση της ΔΕΑΛ (Αντώνης Κωστάλας), αναμασάτε η ίδια επιχειρηματολογία που έχει ο Δήμαρχος και δεν θα στηθούμε πολύ.

Καταρχήν, ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησαν να πάρουν την πλειοψηφία στο Δ.Σ της ΔΕΑΛ θέλει πολύ συζήτηση. Ο εκπρόσωπος του Εργατικού Κέντρου (Παναγιώτης Μπαφίλιας) παραιτήθηκε, χωρίς να του έχει ζητηθεί από την νέα διοίκηση του Εργατικού Κέντρου. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει την παραίτηση είπε ότι δεν είχε έρθει ο κ. Λάππας μέλος του Δ.Σ με αποτέλεσμα και να ψήφιζε την πλειοψηφία θα είχε η πρόταση που ήταν υπέρ της επένδυσης. Αφού παραιτήθηκε, ήρθε ο κ. Λάππας ο οποίος ψήφισε αρνητικά αλλά δεν είχε σημασία αφού είχε ήδη παραιτηθεί ο Μπαφίλιας. Εδώ πρέπει να δώσουν εξηγήσεις, ειδικά ο Μπαφίλιας ο οποίος αφού όπως δήλωνε έπρεπε να παραιτηθεί για λόγους ευθιξίας, γιατί μία εβδομάδα μετά συμμετείχε στην ΔΕΥΑΤΗΛ ως εκπρόσωπος του Εργατικού Κέντρου (χωρίς να γνωρίζει η διοίκηση του Ε.Κ ότι η ΔΕΥΑΤΗΛ έχει Δ.Σ και ότι θα πάει ) και ψήφισε τον προϋπολογισμό χωρίς να παραιτηθεί. Αυτά ως προς τον τρόπο ψήφισης ο οποίος «βρωμάει»…

Επειδή παραπάνω λέμε ποιοι είναι υπεύθυνοι για την ανεργία, να μην απαντήσουμε στα γελοία επιχειρήματα που αναμασάει η ΔΕΑΛ. Να προχωρήσουμε όμως στο σημείο όπου σημειώνει: «Ζητήσαμε με επιστολή μας στον εμποροεπαγγελματικό σύλλογο και την Διοίκηση του Εργατικού Κέντρού να συμμετέχουν στην αντιπροσωπεία που θα επισκεφτεί αντίστοιχα χωριά στην Ιταλία από την εταιρία που τα κατασκεύασε. Σκοπός αυτής της επίσκεψης ήταν να έχουν οι επαγγελματίες πλήρη εικόνα και να συζητήσουν με τους αντίστοιχους συλλόγους και συνδικάτα των περιοχών. Δυστυχώς Αρνήθηκαν,» Εδώ λέει την μισή αλήθεια, γιατί όντως ζήτησε από τους φορείς να πάνε στην Ιταλία, αλλά δεν λέει ότι αυτό το ταξίδι αποφασίστηκε μετά την ψήφιση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Οπότε είναι ένα ταξίδι χωρίς ουσία μιας και θα πάνε να δούνε το τι θα γίνει και όχι αν πρέπει να γίνει. Να πούμε όμως εδώ ότι οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται ταξίδια αναψυχής για να δουν πως λειτουργούν τα μονοπώλια. Βιώνουν καθημερινά τα αποτελέσματα της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης που συντελείτε από τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Παρακάτω λέει άλλο ένα ψέμα ότι η θέση του Εργατικού Κέντρου είναι να μην γίνει καμία επένδυση. Το Εργατικό Κέντρο είπε ότι ο χώρος που επιλέχθηκε για να γίνει η επένδυση είναι ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και ότι υπάρχουν αρκετοί χώροι να γίνουν επενδύσεις. Ζήτησε να επανέρθει η χρήση με την οποία αγόρασαν οι «επενδυτές» δηλαδή ΒΙΠΑ-ΒΙΟΠΑ και να γίνουν Βιοτεχνίες και βιομηχανίες χαμηλής όχλησης. Μάλλον αυτά δεν τα έπιασε η κασέτα…

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο αγώνας ο δικός μας κρίνεται καθημερινά στους δρόμους του αγώνα, εκεί που εργάζεται και κατοικεί η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ο συλλογικός μας αγώνας είναι η απάντηση στην πολιτική τους. Συντεχνιακά συμφέροντα και προσωπικές φιλοδοξίες που προσπαθούν να μας επιρρίψουν ξέρουν ότι δεν υπάρχουν. Αν κάποιος προσπαθήσει μέσα στην διάρκεια της πάλης να επωφεληθεί, το κίνημα έχει την εμπειρία την ικανότητα και την ανάλογη μνήμη που απαιτείτε, ώστε να παραμερίσει τέτοια στοιχεία, που όπως αποδεικνύει το πρόσφατο παρελθόν τα αγκαλιάζουν οι αντίπαλοι του κινήματος και τα αναδεικνύουν ως πρωτοκλασάτα στελέχη τους. Αν και μερικές φορές του δημιουργούν προβλήματα, πάντα όμως οι πόρτες μένουν ανοιχτές…

Κλείνοντας αυτή την κριτική πάνω στις διαστρεβλώσεις που υπήρξαν, να θυμίσουμε σε αυτούς τους κυρίους που ως όψιμοι υπερασπιστές της «προόδου» και της «διαφυγής προς το μέλλον», δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είναι από τους κύριους υπεύθυνους που την περίοδο της μεγάλης αποβιομηχάνισης, καθοδήγησαν το κίνημα σε αδιέξοδα. Είναι αυτοί που κύριο σύνθημα το ’90-‘92 είχαν το «αέρα, αέρα να φύγει η χολέρα» και «δεν θα κατέβουν οι μαύρες σημαίες και οι εξέδρες από την πλατεία εάν δεν λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας». Μόλις όμως έφυγε από την κυβέρνηση η ΝΔ και ήρθε το ΠΑΣΟΚ λύθηκαν τα προβλήματα γι’ αυτούς, όχι όμως για τον λαό. Ως μαγείας εξαφανίστηκαν τα προβλήματα και μαζί τους οι μαύρες σημαίες και οι εξέδρες, όμως η ανεργία έμεινε στο 40%. Τώρα 20 χρόνια μετά και αφού στον Δήμο είναι οι ίδιοι πάνω από τα μισά χρόνια, προκαλούν όταν μιλάνε για πρόοδο ή στασιμότητα, όταν είναι αυτοί οι οποίοι με τις πολιτικές τους συντήρησαν την φτώχεια και την ανέχεια. Δεν έχουν το δικαίωμα να καταγγέλλουν άλλους για στασιμότητα όταν εκμεταλλεύτηκαν την ανεργία και την ανέχεια, ως μηχανισμό ομηρίας, για να αγκιστρωθούν στην καρέκλα της εξουσίας.

ΣΥΡΙΓΟΣ ΒΑΛΣΑΜΟΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ

ΚΕΝΤΡΟΥ ΛΑΥΡΙΟΥ